|
Zaterdagochtend 24 september kijk ik als eerste uit mijn raam en zie vrijwilligers al actief de cornervlaggen plaatsen in het aanbreken van de zon. Dit beloofd een prachtige dag te worden. Net mijn verjaardag gevierd en opnieuw een spannende bekerpoule voor de boeg. Vandaag komt de E3 van SJZ bij VVW op bezoek en VVW E1 heeft als voornemen de punten binnen te halen. Voor de aanvang van de wedstrijd had coach Richard een mooie verrassing voor mij: “De Aanvoerdersband”, niet wetende dat hij nog meer verrassingen voor mij in petto had ….. Onze E1 had er duidelijk veel zin in want na het eindsignaal van de scheidsrechter stond het scorebord voor onze E1 op 10 - 1. Da’s een mooie thuiskomer. Ik dacht: even snel douchen en dan kan ik bij mijn broer opscheppen over onze winst en lekker voetballen op het puppieveld met mijn vriendjes. Coach Richard het echter hele andere plannen met mij en nog niet koud onder de douche vandaan vertelde hij dat hij zojuist een telefoontje had gekregen van de jeugdcommissie en dat mijn persoontje Pupil van de Week zou zijn. Mijn reactie bleek een hele aparte: ik kon het namelijk nauwelijks geloven en keek mijn moeder vragend aan of dit geen grapje was. Nee, het was geen grap en ik moest mij om 13.30 uur melden in de bestuurskamer. Nooit geweten dat wachten zo lang zou duren….. Nadat ik me eindelijk mocht melden ben ik met die hele grote knapen mee de kleedkamer ingegaan en heb eens goed opgenomen hoe daar de besprekingen aan toe gaan. Zelf werd ik in een mooi VVW trainingspak gehesen (gelukkig was het maar 26 graden) en mocht samen met die grote kerels warmlopen op het hoofdveld. Grote zenuwen had ik voorafgaand aan deze warming-up, met als grootste angst dat ik bij het op doel schieten zou missen. Als dat het geval zou zijn, kreeg ik dat natuurlijk de rest van mijn prille voetbalcarrière te horen. Gelukkig koos ik de juiste hoek met een prachtige goal als gevolg. Het echte werk voor de Selectie ging nu echt beginnen en ik kreeg een VIP-plek toegewezen bij de dug-out waar ik de wedstrijd prima kon volgen. Opvallend was wel dat het daar nét even wat heftiger aan toegaat dan bij ons pupillen. Dat zette zo mijn vraagtekens, maar goed, flink wat pindakaas eten en dan komt het vast wel goed met mij. Helaas wilde de doelpuntenmachine van VVW niet echt op gang komen en verzuimde het te scoren tijdens de eerste helft. Uiteraard nam DWO daar gretig gebruik van en deed nu net wat Woubrugge niet deed: scoren. En tja, dat geeft de wedstrijd nu net een ander tintje. Woubrugge heeft in de tweede helft getracht het tij te keren, maar helaas bleef het scorebord op 0-1 hangen. Teleurgesteld droop Woubrugge af naar de kleedkamer waarbij ik me afvroeg of het verstandig zou zijn mij ook daar te begeven. Het tegendeel bleek: in die kleedkamer ontving ik de mooiste voetbal van mijn hele voetbalcarrière. Zo eentje met alle handtekeningen van collega voetballers van het 1e én van hun coach en de scheidsrechter. Dit is nu een “Verboden om mee te Voetballen” bal en zal, als het aan mij ligt, pas gebruikt worden als ik mijn eerste aftrap doe bij het 1e van VVW. Trots heb ik me met mijn bal en korte broek gemeld bij mijn grote vriend de coach en ouders in de bestuurskamer, want daar hadden ze mij AA en bitterballen beloofd. Van een hele aardige voorzitter, ze noemen hem Hans, ontving ik een officieel certificaat dat ik Dé Pupil van de Week ben geweest en na dit officiële gedeelte vond ik het de hoogste tijd om met vriendje Derk een balletje te gaan trappen op het puppieveld. Moe maar super voldaan sloot ik die avond mijn gordijnen en besefte me dat dit wel eens één van de mooiste dag van mijn leven is geweest. Een stevige kus drukte ik op mijn nieuwste voetbal en wil iedereen bedanken voor deze geweldige dag !
Lerry Zwaneveld (E1)
|
|